درد هرگز یافت نشدن
کویر فریاد بی نیازی  زمین  است ، توانای  خاک است در برابر تمنای  گیاه .
در  سراسر این  گیتی  جای  میان  ابرهای زمین،  میان  این  گود گلدان های  خشک   گیاهک های  بی شماری  در  سریر  فکرشان ، هوای  گل کردن ، ساقه  تنیدن ،  توده متورمی  شده است که دارد  تمام  دانه را سوی   انفجار  میبرد .
و چه  دل مشغولی  شیرینی  که انسان چونان  دانه ای  به هوای رشد کردن ، تنیده  شدن  بر  دیواره  ذهن  ،  پوستین خویش را بترکاند و  روح  را به  معراج  سبز  شدن بکشاند .

اما  من  در فکر  دانه ماندنم    بی هیچ نیاز  آبی  و خاکی    و  تمرین  رشد نکردن  ندیده شدن  میکنم .
پرواز  را  بهانه  میکنند که  روحت را اسیر  چشمهایشان  کنی  تا  برای روزهای  پر  عشق   جلای شبنمین رویت را روی  گلدانکی  به انتظار  بنشینند .
اما  چه  شاد است  ریگی  که میان  ازدحام  دریای  از  شن  غرق  نادیده شدن است .
نه  از  رومم  نه از  زنگم
همان بی  رنگ  بی  رنگ
و چه  لذت  وصف ناپذیری دارد  پنهانی  خود درون  سیل  عظیم انسانها  و  در  درون جمع  بودن  و تنها بودن .
کاش  چاهی  بود در آسمان  و  من پرواز  را برای  تصاحبش  هر  روز  هر  روز  تمرین میکردم .
در  پیکان این حرفهای  هر جای  ، دل من یک جاست . در  عمق  نی نی  چشمهای  که  روح مرا نخواهد دید  جسم مرا نخواهد کاوید و تمام  دل بستگیم را هرگز هرگز  نخواهد فهمید .
جای  میان  جامدان و جامه دان،  میان  رفتن و ماندن ، میان  این  همه  حضور  باد   تکان خوردن و هرگز  هرگز  ذره ای جا به جا نشدن .
وجود خویش  را گم  کردن  در میان این همه  فشار توده ایسم هاو حرفهای از  هزار و یک  عقیده  که تمامشان  منشأ  یک خواب  با شکم پر بوده است  دردیست که چشمها را تا سالها  از لذت  نگاه بی آرم محروم میکند .
از  چشم  این  خواببینان پر خور  خود را و تمام داشته هایت  را پنهان کردن  ، سرو گونه اندیشه ای  میخواهد  سترگ گونه افکاری .
و این  جز  سبز  شدن  بی  نیاز به آب  و خاک   تحقق نمی یابد .
من  اکنون سالها ست قبطه میخورم بر شهدانک های  گل های که پرواز میکنندو برای خود میان مهیمن ذهنهای  دیگران منزلی چراغی  رنگی ولعابی  دست و پا میکنند . پرواز برای  رسیدن نیست، برای  گم شدن است . پرواز با مقصد،  تئوری  رشدیست که چون به دست آمد محصولی و سپس شخمی و تئوری دیگر  اما  امان از روزی که پرواز کنی  بی مقصد  هیچ  جای  مکان تو نیست  هیچ تمامیتی  این  شروع تو را پایان نیست  و تو  قایقی  خواهی  بود یا نه  بلمی خواهی بود  با  چوبکی  تا سوی  باد تو را  سوی  کشاند که  هیچ  سمت و سوی  ندارد .
در این هجوم، حجم بیشمار  حضور   تو  را مدال غیبت  زیبنده تر است . و تو را رشدی ،  بی هیچ انقطاعی  لایق تر .
و دیگر اینکه ….